/> Osobistość – Tradycja – The Tradition
Go to ...

Tradycja - The Tradition

Pismo - Forum światopoglądowe

Osobistość


W 2013 roku wydawnictwo Bellona ocenzurowało moją powieść Snajper z Harvardu, kategorycznie żądając wycięcia z niej fragmentu, który niżej przytaczam. Ustąpiłem, ale że jego treść nabrała aktualności w związku z perypetiami niejakiego Bolka – wyciągnąłem go z pendrive’a, jak IPN ze schowka w zacisznej willi. Miejsce akcji jest nieco mylące – jak to w powieści – ale chyba zarówno wielbiciele, jak zagorzali wrogowie tej postaci z pewnością ją rozpoznają. Przedstawiam: 

“Rolkarze pewnie doczekaliby emerytury, gdyby prezydent miasta jednym podpisem nie położył kresu ich zabawom. 

– Nie będom podskakiwać w samym sercu martylogii setek tysięcy naszych rodaków z czasów okupacji – powiedział i zakręcił ulubione pióro długości trzydziestu centymetrów, zakończone świętym obrazkiem. – Nie chcem być pamiętany przez historię jako ten, który pozwalał wyrabiać dzieciom, co chciały. 

– Jest pan w niej, jako zbawca Polaków – wtrącił sekretarz.

– Dobra, nie pieprz, co znane. – Prezydent uśmiechnął się pod siwym wąsem. – Jak na hydraulika zrobiłem dużo. Tylu było mądrali, premier za premierem się zamienia, a ja jestem tam, gdzie chcem, gdzie trzeba, żebym był. Dołowałem lewicę, a jeżeli trzeba dołować prawicę, to dołuję. Jak Kościół będzie podskakiwał, to mu pojadę po dochodach.

– Starania pana prezydenta w sprawie wprowadzenia kary śmierci… i to wykonywanej przez wolontariuszy… a nie zawodowych katów są niezwykłe. Jak i sam pomysł. Wieszano i ścinano publicznie, wystawiano na widok ciała skazańców lub głowy, ale gdyby każdy mógł sobie osobiście publicznie ulżyć, to byłby  naprawdę wielki postęp, bo…

– Dobrze, nie pieprz tyle. Ja się nie boję. Dla mnie liczy się tylko Bóg Ojciec i Papież. Reszta jest do zmiany.

– Panie prezydencie, skoro jesteśmy w temacie, czy nie można by usunąć muru spod hotelu Demokracja? Niemców kłuje w oczy pomnik z informacją, że siedemdziesiąt lat temu ich ojcowie rozstrzeliwali tam ofiary niepotrzebnego zrywu.

Prezydent poruszył ustami, jakby dojadał resztek śniadania. Na jego twarzy malowała się bezgraniczna pewność siebie. 

– Trafiłeś, jak nowym butem w krowie łajno. Że też muszę za was myśleć. Mur zostanie. Trzeba tylko zdjąć napisy. Aha… podobno chcom w tym miejscu urządzić protest przeciw karze śmierci? Pokaz zabijania. Tyle, że na niby. Taki happaning, który wymyślili nasi przeciwnicy polityczni, to wcale nam nie zaszkodzi, a ludziom się spodoba. A niech robią! Jak znam ludzi, to im się spodoba! Nie szkodzi, że w  tym samym, jednym miejscu, co kiedyś. Kto wie, może będą tam w przyszłości egzekutywy. 

Sekretarz prezydenta nie miał, podobnie jak on sam, wykształcenia, ale lepszą pamięć, a może słuch. 

– Egzekutywa to była w partii. A to będą egzekucje.

– A jak ja powiedziałem? No pewnie, że egzekucje. Daj dla prasy, żeby zaczęli lobować za moim pomysłem. Niech profesory wytłumaczą narodowi dlaczego trzeba egzekwować przestępców na śmierć. Którego dzisiaj? 

– Trzeciego maja – podpowiedział sekretarz. ? Święto

– Prezydent uniósł nieco półdupka ze stylowego krzesełka i uchylając poły jasnoszarej marynarki z angielskiej flaneli, puścił głośnego bąka. – Ekskuze mnie ? dodał. ?  A tym mądralom, którzy krzyczą o zawodowych katów, pytaj skąd niby mamy ich wziąć? Niemcy życzą sobie za wszystko, jak Cygan za matkę. Więc trzeba by to własnymi ręcami. 

– Rękoma – poprawił szeptem sekretarz.

Prezydent popatrzył na niego groźnie:

– A nie rękami?

– Nie jestem pewien.

– To mnie nie poprawiaj, jak sam nie wiesz! Właśnie, że się mówi ręcami. Rękawami czy rękawoma?

– Rękawami.

– No widzisz! Więc ręcami. Pozwoliłem ci mnie poprawiać, ale rozróżniaj prawidłowe błędy języczne od nieprawidłowych. Kiedy inni robili doktoraty, ja tymi ręcami zbudowałem prulalizm. Co, znowu ci się coś nie podoba?

– Nie, nie. 

– Jeden mój ruch i nie ma cię w elicie. Jasne?

– Jasne, panie prezydencie. Oczywiście, że ręcami, jeżeli pan prezydent tak chce mówić. 

– Nie dlatego ręcami, że ja chcę, tylko dlatego, że kiedy pracowałem w wodociągach, to tak mówiłem, głupku. Właśnie, że można, więc czasem mówię: rękoma.

Prezydent powąchał swą pachnącą Yardleyem dłoń. Lubił się wąchać. 

– Można mówić i tak, i tak. Pamiętam, co mówił profesor. Jeden lubi pomarańcze, a drugi, jak mu nogi śmierdzą. – Zakończył.

(Pozostał stenogram, bo sprytny sekretarz na wszelki wypadek nagrywał rozmowę).

Jerzy Terpiłowski, Snajper z Harvardu, Warszawa 2013.

Tags: , , ,

4 Responses “Osobistość”

  1. 27 lutego 2016 at 19:28

    Brawo Panie redaktorze. Strzał snajpera z Harvardu.
    Oby większość rodaków tak myślała.
    Proponuję erratę do książki.
    Pozdrawiam

  2. 29 lutego 2016 at 15:02

    Dziękuję za uznanie. Jednak obawiam się, że Bellona nie będzie skłonna zamieścić erraty. A gdybyż chociaż płacili zgodnie z umową! Z serdecznym szacunkiem.

  3. filolog
    11 grudnia 2016 at 10:31

    Jako konkurencja nie powinnam wyrażać się zbyt dosadnie, ale to jak wydała Bellona Snajpera z Harvardu jest żenujące.
    Idiotyczna okładka, brak jakiejkolwiek reklamy i informacji o nakładzie. Tak się po prostu nie robi!!! A jeszcze ta cenzura.

  4. Jerzy Terpiłowski
    12 grudnia 2016 at 11:34

    Dzięki za podtrzymanie na duchu. Trudno znaleźć uczciwe wydawnictwo. Większość sprzedaje książki jak handlarka ziemniaki na straganie. A ja już za stary, żeby biegać w poszukiwaniu wydawcy znającego się na literaturze.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

More Stories From Artykuły

About Jerzy Terpiłowski

Polski pisarz, eseista, dramaturg, tłumacz. Laureat Nagrody Ministra Kultury (2004) oraz Medalu Prymasa Tysiąclecia (2001). Organizator i prezes Stowarzyszenia "Pospolite Ruszenie" dla Ochrony Tradycji Polskiej, redaktor naczelny miesięcznika kulturalno-społecznego "Tradycja". Członek Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.